Aubergine-extract kan huidkanker bestrijden

Natural News laat weten dat je, als je tekenen van huidkanker signaleert, niet meteen een zware operatie of chemotherapie hoeft te ondergaan, maar dat er goedkope, effectieve en veilige manieren bestaan om huidkanker te behandelen.

Ze zijn daadwerkelijk beschikbaar, hoewel ze verboden zijn door de reguliere medische monopolie en niet worden bekendgemaakt door de mainstream media.
Het relatief nieuwe middel, BEC5, is ontstaan als Australisch volksremedie, bedoeld om boerderijdieren te behandelen. De remedie die bestaat uit fytonutriënten, onttrokken uit aubergines, is nu voor iedereen online beschikbaar. Klinische proeven hebben, volgens Natural News, de werkzaamheid van BEC5 al bevestigd.

De auberginebereiding kan echter niet worden gebruikt om alle types huidkanker te behandelen. In het bijzonder melanoom kan goed verholpen worden; dat is een zeldzame, maar wel de dodelijkste vorm van huidkanker. Deze huidkanker kan uitzaaien naar interne organen en daarmee de patiënt doden. De maker en distributeurs van BEC5 beweren niet dat hun product melanoom kan genezen. Maar Natural News meldde dat ten minste één persoon is genezen van zijn melanoom, door zijn zelfgemaakte auberginebereiding.

Het auberginegeneesmiddel voor huidkanker is gebaseerd op meer dan waarnemingen. Wetenschappelijk onderzoek bevestigde ook dat fotochemicaliën in aubergines therapeutisch werken en dat ze kunnen worden gebruikt om non-melanome huidkankers effectief te behandelen.

In het maartnummer van het International Journal of Clinical Medicine, meldde dokter Bill E. Cham uit Sheldon (Australië) dat solasodine rhamnosyl glycosiden die worden onttrokken uit aubergines, bij juist gebruik resulteren in een snelle verwijdering van grote huidkankers. Cham bevond dat Curaderm BEC5, een crème-achtige formulering van solasodine rhamnosyl glycosiden van de aubergine, effectief een klein tot groot basaalcelcarcinoom kunnen behandelen. Maar hij bevond ook dat met een intralesioninjectie van solasodine rhamnosyl glycosiden, de behandelingsperiode meer dan de helft verkort zou kunnen worden.

Daarnaast heeft Cham bevonden dat twee intralesioninjecties van een zeer lage dosis solasodine rhamnosyl glycosiden, snel en effectief een grote melanoom op een paard zouden kunnen verwijderen! Het auberginegeneesmiddel kan men thuis maken. Azijn kan worden gebruikt om een ‘homemade’ versie van het BEC5-aubergine-extract te bereiden met dezelfde fytonutriënt glycociden en glycoalkaloïden. Laatstgenoemden zijn in staat om de kankercellen binnen te dringen en hen te doden, terwijl de gezonde cellen intact worden gelaten.

solasodine.

Solasodine is een alkaloïde giftige chemische verbinding die voorkomt in planten van de Solanaceae familie. Solasonine en solamargine zijn glycoalkaloid derivaten van solasodine. Solasodine is teratogeen.

Glycosiden zijn een groep van chemische stoffen die van nature vrijwel alleen in planten voorkomen. Ze zijn opgebouwd uit een suiker (het glycon) en een niet-suiker (het aglycon). Glycosiden hebben vaak een belangrijke fysiologische of farmacologische werking.  Glycon
De meest voorkomende suiker in glycosiden is glucose (druivensuiker), maar ook galactose, ramnose en grotere suikerketens komen voor. Naar gelang de chemische aard van het suikergedeelte spreekt men derhalve ook wel van de glucosiden, ramnosiden etc. Ook kan onderscheid worden gemaakt naar het aantal suikereenheden van het glycoside: de mono-, di- en triglycosiden etc.

Glycon
De meest voorkomende suiker in glycosiden is glucose (druivensuiker), maar ook galactose, ramnose en grotere suikerketens komen voor. Naar gelang de chemische aard van het suikergedeelte spreekt men derhalve ook wel van de glucosiden, ramnosiden etc. Ook kan onderscheid worden gemaakt naar het aantal suikereenheden van het glycoside: de mono-, di- en triglycosiden etc.

Solanine is een glycoalkaloid gif gevonden in soorten van de nachtschadefamilie (Solanaceae), zoals de aardappel (Solanum tuberosum) en de tomaat (Solanum lycopersicum). Uiteraard kan voorkomen in elk deel van de plant, waaronder de bladeren, fruit en knollen. Solanine heeft fungicide en pesticide eigenschappen, en het is een van de natuurlijke afweer van de plant. Solanine werd voor het eerst geïsoleerd in 1820 uit de bessen van de Europese zwarte nachtschade (Solanum nigrum), waarna het werd genoemd.

De aubergine (Solanum melongena, synoniem: Solanum esculentum) is een plant uit de nachtschadefamilie (Solanaceae). De soort wordt ook wel eierplant of eiervrucht genoemd. Die naam is afgeleid van het Engelse ‘eggplant’.[bron?] Wilde aubergines hebben namelijk het formaat en de kleur van een kippenei. In oude teksten wordt ook van ‘melanzaanappel’ gesproken. Dit is bewaard gebleven in de Italiaanse naam ‘melanzane’. De plant komt van oorsprong uit Myanmar en werd omstreeks het midden van de 15e eeuw in Europa geïntroduceerd vanuit Spanje.

De antroewa (Solanum macrocarpon) is een aan de aubergine verwante soort, die in Nederland op de markt wordt gebracht vanuit Suriname.

Het woord ‘aubergine’ is afgeleid van het Sanskriet woord ‘vatinganah’ (वातिगगम), dat ‘plant die winderigheid geneest’ betekent. Uit het Sankskriet werd het in het Perzisch ‘badingan’, daarna in het Arabisch ‘al-badhinjan’ (باذنجان). In het Catalaans is het ‘alberginia’ en dit werd door de Fransen verbasterd tot aubergine. De Engelsen namen het woord over in de late achttiende eeuw.

Sinds enige tijd wordt deze groente ook volop door Nederlandse tuinders geteeld. In China en India is deze groente al duizenden jaren bekend.

Aardasppel

Solanine is een bittere en giftige glyco-alkaloide, C, en komt voor in de uitlopers van aardappels, tomaten en nachtschade. Het heeft verdovende eigenschappen die vroeger werden gebruikt om epilepsie te behandelen. Het bestaat uit de alkaloïde solanidine en koolhydraat (glyco -) zijketens, zie voor de structuur hieronder:

Solanine kan van nature voorkomen in elk deel van de aardappelplant, waaronder de bladeren, de vruchten en de knollen. Het is zeer giftig, zelfs in kleine hoeveelheden. Solanine heeft zowel schimmeldodende als insectenverdelgende eigenschappen, en het is één van de natuurlijke verdedigingsmechanismen van de plant. Aardappelen produceren van nature solanine en chaconine, wat een verwante glyco-alkaloide is, als verdedigingsmechanisme tegen insecten, ziekten, en roofdieren. De bladeren en de wortels van de aardappelplant bevatten daarom van nature veel glycoalkaloiden.

De commerciële aardappelsoorten zijn onderzocht op het gehalte aan solanine en de meeste hebben een solanine gehalte van minder dan 0.2mg/g. Aardappelen die daarentegen aan licht zijn blootgesteld en groen-verkleurde aardappelen kunnen concentraties van 1mg/g of meer bevatten. In deze situaties kan zelfs één enkele ongeschilde aardappel een gevaarlijke dosis bevatten.

Solanine vergiftiging

Solanine vergiftiging wordt hoofdzakelijk gekenmerkt door gastrointestinale (maag-darmkanaal) en neurologische aandoeningen. De symptomen omvatten misselijkheid, diarree, braken, maagkrampen, een brandende keel, hoofdpijn en duizeligheid. Hallucinaties, het verlies van gevoel, verlamming, koorts, geelzucht, wijde pupillen en hypothermie kunnen voorkomen in de meer ernstige gevallen.

In grote hoeveelheden kan solanine vergiftiging de dood veroorzaken. Één studie suggereert dat een dosis van 2 tot 5 mg per kilogram lichaamsgewicht symptomen van vergiftiging kan veroorzaken, en een dosis van 3 tot 6 mg per kilogram lichaamsgewicht kan fataal zijn.

De symptomen komen gewoonlijk 8 tot 12 uur na inname voor, maar kunnen ook erg snel, 30 minuten na het eten van voedsel met veel solanine, voorkomen .

De meeste solanine komt in de schil of net onder de schil van aardappelen voor. Geschilde aardappelen bevatten daardoor 30-80% minder solanine dan ongeschilde aardappelen, en groene aardappelen zouden altijd moeten worden geschild áls ze al moeten worden gebruikt. Solanine en chaconine zijn ook aanwezig in de uitlopers (spruiten) van aardappelen.

Frituren van aardappelen bij 170° C is effectief in het verminderen van de glyco-alkaloide niveaus, koken niet, en het bereiden in de magnetron is maar een klein beetje effectief.

Solanine in aardappelen Solanine komt van nature voor in veel soorten van het geslacht Solanum, met inbegrip van de aardappel (Solanum tuberosum), tomaat (Solanum lycopersicum), aubergine (Solanum melongena), en het bitterzoete nachtschade (Solanum Dulcamara).

Aardappelen produceren van nature solanine en chaconine, een verwante glycoalkaloid, als een afweermechanisme tegen insecten, ziekten, en roofdieren. Aardappel bladeren, stengels en scheuten zijn van nature hoog in glycoalkaloïden.

Wanneer aardappelknollen aan licht worden blootgesteld, ze groen en verhoging glycoalkaloid productie. Dit is een natuurlijke bescherming om te voorkomen dat de onbedekte knol worden opgegeten. De groene kleur is uit chlorofyl, en is zelf ongevaarlijk. Het is echter een aanwijzing dat verhoogde solanine en chaconine aanwezig zijn.

Sommige ziekten, zoals Phytophthora, drastisch de niveaus van glycoalkaloïden aanwezig in aardappelen. Mechanisch beschadigde aardappelen produceren ook verhoogde niveaus van glycoalkaloïden. Aangenomen wordt dat dit een natuurlijke reactie van de plant in reactie op ziekten en schade.

In aardappelknollen, 30-80% van de solanine ontwikkelt in en dicht bij de huid.

In de jaren ’70, Solanine vergiftiging beïnvloed 78 schooljongens in Groot-Brittannië. Vanwege onmiddellijke en effectieve behandelingen, niemand overleden. [6]

Resultaat groen onder de huid sterk suggereert solanine opbouw in aardappelen, hoewel elk proces kan optreden zonder de ander. Een bittere smaak in een aardappel is een andere, potentieel meer betrouwbare indicator van toxiciteit. Vanwege de bittere smaak en het uiterlijk van dergelijke aardappelen, solanine vergiftiging is zeldzaam buitenomstandigheden van voedselschaarste. De symptomen zijn voornamelijk braken en diarree, en kan de toestand verkeerd gediagnosticeerd als gastroenteritis zijn. De meeste aardappel vergiftiging slachtoffers herstellen volledig, hoewel dodelijke slachtoffers bekend zijn, vooral wanneer het slachtoffer zijn ondervoed of niet geschikte behandeling ontvangen.  slachtoffers zijn ook bekend uit solanine vergiftiging van andere planten in de nachtschadefamilie, zoals de bessen van Solanum Dulcamara ( houtachtige nachtschade).

De Verenigde Staten National Institutes of Health’s informatie over solanine zegt nooit aardappelen die groene onder de huid zijn eten. [Nodig citaat]

Frituren aardappelen bij 170 ° C (338 ° F) is bekend om effectief lagere glycoalkaloid niveaus (omdat ze bewegen in de frituurvet), net als koken (omdat solanine is oplosbaar in water), terwijl de magnetron is slechts enigszins effectief, en vriesdrogen of dehydratie heeft weinig effect. Solanine in tomaten

Sommigen, zoals de California Poison Control System, hebben beweerd dat tomaten en tomaten bladeren bevatten solanine. Echter, Dr Mendel Friedman van het federale ministerie van Landbouw in tegenspraak met deze claim dat tomatine, een relatief goedaardige alkaloïde, is de tomaat alkaloïde terwijl solanine wordt gevonden in aardappelen. Voedsel wetenschap schrijver Harold McGee is weinig bewijs voor tomaten toxiciteit gevonden in de medische en veterinaire literatuur

Andere toepassingen van solanine

Solanine heeft fungicide en pesticide eigenschappen en solanine hydrochloride (een zout van solanine) is gebruikt als een commerciële bestrijdingsmiddel, maar nooit op een grote schaal.

Solanine sederende en anticonvulsieve eigenschappen en is gebruikt als een behandeling voor astma, en voor hoest en verkoudheid medicijnen. Echter, de effectiviteit voor beide gebruik is twijfelachtig.

Be Sociable, Share!

Dit bericht is geplaatst in algemeen met de tags . Bookmark de permalink.