Kanker kan op een aantal manieren worden bestreden

De volgende gegevens zijn op veel websites in het binnen en buitenland te vinden en er word nog steeds onderzoekingen naar gedaan maar worden meestal niet door de medische wereld als  medischwetenschappelijk bewezen. Er is wel erkenning voor de middelen maar  het grooste probleem met kanker is de grote variatie en gevoeligheid voor geneesmiddelen en de individueele reactie van de mens op de geneesmiddelen daar door is het moeilijk te bepalen wat wel en niet werkt bij de patient, zaak is daarom altijd de reguliere arts en of specialist te raadplegen.

Abrikozenpitten e.d.

De meest eenvoudige therapie is het eten van abrikozenpitten en/of bittere amandelen. Deze bevatten wel amygdaline, ook wel vitamine B17 genoemd. Zo’n 60 abrikozenpitten per dag worden er aanbevolen. Bittere amandelen bevatten per pit meestal meer amygdaline dan abrikozenpitten. Bittere amandelen zijn te bestellen via internet bij sportsnuts.nl en Aladdin’s nootjes. Abrikozenpitten zijn o.a. te bestellen  via internet bij abrikozenpitten.eu, Abrikozenkernen, De Weegschaal, abrikozenpitten.nl, en bij La Sante en ook vaak bij de notenkraam op de markt. Houdt er wel rekening mee dat niet alle abrikozenpitten even rijk zijn aan B17.
Er is weerstand tegen dit dieet, omdat de oplossing te eenvoudig lijkt. De pitten kunnen voor sommigen nogal vies zijn. Maar dit wordt voor een heel eind gecompenseerd door ze tezamen met abrikozen, appels of appelmoes te eten. Het is het beste om de abrikozenpitten of bittere amandelen wat verspreid over de dag in te nemen en niet in één keer. Mensen die last hebben van obstipatie bij het eten van noten, moeten daarop letten, want abrikozenpitten zijn bijna hetzelfde als (bittere) amandelen. Genoeg drinken bij het eten van de pitten of amandelen kan verlichting geven. Vers gekraakte abrikozenpitten zijn het beste, maar daar is ook lastiger aan te komen.
Mensen met bijvoorbeeld leverziekten kunnen echter leverklachten krijgen en kunnen het dan misschien niet aan. Kleine kinderen hebben een hele grote lever, daarom wordt deze therapie voor kleine kinderen afgeraden. Voor hen kunnen abrikozenpitten en bittere amandelen dodelijk zijn. Een van de bijwerkingen van het eten van abrikozenpitten of bittere amandelen kan bloeddrukverlaging zijn. Dat kan voor sommigen gunstig zijn, voor mensen met lage bloeddruk echter niet. Voor een overzicht van de vitamines, mineralen en werking van abrikozenpitten, zie: www.bittere-aprikosenkerne.de.
Abrikozenpitten worden ook wel ‘de chemotherapie van de natuur’ genoemd. Zij  Het is ook in concentraat B17 te bestellen in de U.S.A.  Iedereen dient echter zelf te letten op eventuele bijwerkingen van de B17 en men is er zelf verantwoordelijk voor als men kiest voor deze alternatieve of aanvullende kankertherapie, niet iedere tumor (zoals kanker t.g.v. asbest) reageert daarbij even goed op deze therapie! Als je er geen 60 per dag verdraagt, probeer het dan met wat minder. Het helpt dan echter ook (veel) minder. Probeer de hoeveelheid met 5 of 10 pitten per dag op te voeren, zodat je in 12 of 6 dagen aan het rantsoen zit. Preventief is het goed om zo’n 10 à 15 abrikozenpitten per dag te eten.
Zo vormt het ook een onderdeel van het Dr. Houtsmullerdieet. Een combinatie van dagelijks 60 abrikozenpitten (verspreid over de dag) met het dieet van internist Houtsmuller is dan ook zeer aan te raden. Sommigen hebben Dr. A.J. Houtsmuller belasterd, maar van de Hoge Raad mag de Vereniging tegen Kwakzalverij Dr. Houtsmuller geen kwakzalver of leugenaar noemen.

Laetrile (een extract van amygdaline, maar  niet altijd overeenkomstig!) is te verkrijgen in de vorm van  tabeletten, ampullen, e.d. bij CPW-RAHLSTEDT te Hamburg. Gebruik pillen en injecties nooit zonder overleg met een arts.
Injecties dienen intraveneus gegeven te worden, een aanbevolen hoeveelheid is bijvoorbeeld de eerste dag 21 gram en de volgende 20 dagen steeds 9 gram laetrile. Laetrile-medicijnen zijn echter erg duur en abrikozenpitten zijn relatief goedkoop. Vitaminen werken meestal het best als ze natuurlijk in het natuurlijke product (de pitten in dit geval) worden opgenomen. Grote hoeveelheden zijn dan echter niet altijd haalbaar. Wel heb je bij de pitten altijd de zuivere amygdaline, Laetrile kan iets anders zijn. Dr. Harold Manner heeft in zijn boek The death of cancer geschreven over zijn uitgebreid onderzoek naar eventuele giftigheid en werking van laetrile. Hij heeft bewezen dat geïnjecteerde laetrile niet giftig is. En bij zijn onderzoeken bij dierproeven was laetrile werkzaam, mits de injecties gegeven waren in combinatie met vitamine A en bepaalde enzymen.
Zink is het transportmechanisme voor laetrile en nitrilosiden in het lichaam. Biochemici en onderzoekers hebben ontdekt dat je Laetrile kunt geven aan een patiënt tot het zijn neusgaten uitkomt, maar dat de Laetrile niet in de weefsels van zijn lichaam komt als de patiënt niet voldoende zink binnenkrijgt (ADH: 10 mg). Zij vonden ook dat er niets in het lichaam geneest zonder voldoende vitamine C. Een prettige bijkomstigheid van zink is dat het verkoudheid tenegen gaat en sneller geneest. Een waarschuwing, uit het boek van E Valstar (Voedingsinterventie bij kanker, blz 62) blijkt dat als u zinktabletten neemt, dat dan een combinatie met selenium gewenst is, want extra zinkopname vermindert de seleniumopname. Een zeer rijke natuurlijke bron voor selenium is de paranoot. Eén noot per dag is al ruim voldoende voor de ADH. Natuurlijke bronnen voor zink zijn tarwekiemen (12 mg/100 g), lijnzaad (8 mg/100 g) en paranoten (4 mg/100 g). Maar abrikozenpitten en amandelen bevatten zelf ook al zink (2 mg/100 g).
Overleg overigens altijd met uw arts.

Lijnzaad

In 2005 hebben L.U. Thompson e.a. in een gerandomiseerd dubbelblind onderzoek (Dietary Flaxseed Alters Tumor Biological Markers in Postmenopausal Breast Cancer, PDF) aangetoond dat lijnzaad (dus niet de lijnzaadolie!) de apoptosis van borstkankercellen verhoogt bij postmenopausale borstkankerpatienten en daardoor remmend werkt bij borstkanker bij vrouwen na de overgang. De lijnzaad was verwerkt in muffins. De vrouwen kregen dagelijks één muffin met 25 gram lijnzaad erin verwerkt. Lijnzaad bevat veel zink, omega-3-vetzuren en lignaan. Bij vrouwen voor de overgang werd geen significante kankerremming gevonden bij inname van veel lignaan (Linus Pauling Institute). Lijnzaad is goed voor een gezonde darmwerking (mits veel water erbij gedronken wordt). In 2007 is door het Duke University Medical Center in de V.S. aangetoond dat lijnzaad remmend werkt bij prostaatkanker. In 2011 heeft wetenschappelijk onderzoek van J.M. Nagel e.a. aangetoond dat lijnzaad remmend werkt bij darmkanker. Lijnzaad (lijnzaadolie) vormt een essentieel onderdeel van het budwig-dieet van Johanna Budwig.
Broccoli

Broccoli is een van de gezondste groenten. De groente bevat sulforafaan, een stof waarvan door Yanyan Li e.a. is aangetoond dat die borstkanker afremt (Sulforaphane, a Dietary Component of Broccoli/Broccoli Sprouts, Inhibits Breast Cancer Stem Cells, PDF, zie ook diens proefschrift uit 2011). Broccoli is rijk aan de vitaminen A, C en K. Tang L. e.a. hebben in een wetenschappelijk artikel (Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention, PDF) aangetoond dat bij een groep van 239 blaaskankerpatiënten het maandelijks eten van een rauwe broccoli de kans om binnen 8 jaar te overlijden met 57 % vermindert. Dierproeven wijzen uit dat een combinatie van broccoli met tomaat nog gezonder is. Volgens mens-en-gezondheid.infonu.nl is broccoli ook nuttig tegen prostaatkanker, artrose, astma, bloedvatenbeschadiging door diabetes en mogelijk zelfs tegen Alzheimer en Parkinson. Bij dierproeven is gebleken dat een smeerseltje van broccolipap muizen beschermt tegen huidkanker.

Walnoten

Wetenschappelijk onderzoek (2011) van J.M. Nagel e.a. en van W.E. Hartman vormen belangrijke aanwijzingen dat walnoten remmend werken bij darmkanker en bij borstkanker. Gebleken is dat de remming niet door de omega-3-vetzuren alleen wordt veroorzaakt. De antioxidanten en de omega-3-vetzuren maken de walnoot tot een van de gezondste noten. Zo verlagen 7 walnoten per dag significant de kans op hart- en vaatziekten (bron: gezondheid.blog.nl, Daily Mail). Overigens mogen in de politiestaat VS leveranciers van walnoten geen gezondheidsclaims meer leggen over hun producten. Zelfs alleen maar verwijzen naar wetenschappelijke artikelen is al verboden.

Papaja

Een zeer geneeskrachtige plant is de papaja. Reeds lang worden de pitten in Afrika en Azië gebruikt om worminfecties van de darmen tegen te gaan. In Azië wordt de plant reeds lang gebruikt als medicijn tegen diverse ziektes. Wetenschappers hebben in een wetenschappelijk artikel (Aqueous extract of Carica papaya leaves exhibits anti-tumor activity and immunomodulatory effects, PDF) aangegeven dat het extract van papajabladeren en de thee die ervan getrokken kan worden enorme potentie heeft in de strijd tegen kanker, zonder bijwerking op de gezonde cellen. Aan de bladeren is wat lastig aan te komen, maar in www.scientias.nl staan een paar adressen op het bijbehorende forum.

Druivenpitten

Volgens een wetenschappelijk artikel (Generation of reactive oxygen species by grape seed extract causes irreparable DNA damage leading to G2/M arrest and apoptosis selectively in head and neck squamous cell carcinoma cells) doodt druivenpitextract zowel in muizen als in gekweekte lichaamscellen plaveiselkankercellen (apoptose). En bovendien  worden gezonde cellen niet aangetast door het extract uit druivenpitten. Meer kunt u lezen op www.visionair.nl

Op de site www.kankergids.com kunt u meer te weten komen over kankerremmers in voeding.

Literatuur

Toshiyuki Fukuda e.a. hebben in 2003 in een wetenschappelijk artikel (Anti-tumor Promoting Effect of Glycosides from Prunus persica Seeds, PDF) aangetoond dat amygdaline met andere glucosiden uit perzikpitten zowel in vitro als in vivo remmend werken tegen huidkanker bij muizen.

Hae-Jeong Park e.a. presenteerden in 2005 een wetenschappelijk artikel (Amygdalin inhibits genes related to cell cycle in SNU-C4 human colon cancer cells, PDF) een studie, die suggereert dat amygdaline een antikankereffect heeft bij dikkedarmkanker, doordat het aanmaak belemmert van eiwitten die een functie hebben bij de deling van dikke darmkankercellen in vitro.

Hyun-Kyung Chang e.a. hebben in 2006 een wetenschappelijk artikel (Amygdalin Induces Apoptosis through Regulation of Bax and Bcl-2 Expressions in Human DU145 and LNCaP Prostate Cancer Cells, PDF) gepubliceerd over de gunstige invloed van amygdaline op prostaatkankercellen. Gebleken is dat de amygdaline apoptose (geprogrammeerde celdood) teweeg brengt bij menselijke prostaatkankercellen in vitro. Hun conclusie: Based on these results, amygdalin shows considerable promise in the treatment of prostate cancers.

In 1982 hebben Moertel e.a. de impact van laetrile op 172 patiënten bestudeerd en geconcludeerd dat laetrile niet werkt.

Een nadere beschouwing van de studie van Moertel e.a. is in 2009 door prof. Stephen Krashen Ph.D. verricht (Does Laetrile Work? Another Look at the Mayo Clinic Study (Moertel et al., 1982)). Zijn conclusie is dat de Moertel-studie slechts aantoont dat een mengsel van zuivere en synthetische laetrile gedurende slechts 3 weken niet werkt bij terminale patiënten, waar de reguliere geneeskunde niets meer voor kan doen . De studie heeft echter geen betrekking op pure laetrile met een meer flexibele planning en ook niet op andere patiënten.
Ellison e.a. hebben in 1978 een aantal gevallen bekeken, waarin waarvan werd geacht dat laetrile hielp. Zij vonden dat in 68 gevallen er 6 positieve reacties waren, waarvan 2 met compleet herstel.

Prof. Stephen Krashen Ph.D. heeft in 2009 ook deze studie nader beschouwd ( Inaccurate Reporting of the Effects of Laetrile: Mistreatment of Ellison, Byar and Newell (1978) in Professional Papers ) en geconcludeerd dat er minstens 15 positieve reacties waren bij 22 patiënten (2 geheel hersteld, 4 gedeeltelijk en 9 bleven stabiel). Laetrile helpt dus soms wel degelijk.
In 1994 publiceerde dr. P.E. Binzel resultaten van zijn behandeling van kankerpatiënten met Laetrile tussen 1974 en 1991 in zijn boek ALIVE AND WELL . Hij gebruikte een combinatie van intraveneuze en orale Laetrile. Intraveneuze doses starten met 3 gram en werden opgevoerd tot 9 gram. Na een periode van maanden, werd begonnen met orale Laetrile, 1 gram tegen bedtijd, in plaats van de injecties. Binzel maakte als onderdeel van zijn behandeling ook gebruik van verschillende voedingssupplementen en pancreatisch enzymen, evenals een streng dieet met weinig dierlijk eiwit en vet, en zonder junk-food. Zonder dit strenge dieet achtte hij de Laetrile-injecties en -pillen veel minder effectief. Uit een serie van 180 patiënten met primaire kanker (niet-gemetastaseerd, beperkt tot één orgaan of weefsel) waren er nog 138 in leven, toen hij in 1991 zijn behandeling resultaten opgesteld. Al die tijd waren er 58 van de patiënten gevolgd gedurende 2 tot 4 jaar, terwijl 80 er een medische follow-up hadden van 5 tot 18 jaar. Van de 42 patiënten die in 1991 al waren overleden, waren er 23 gestorven aan hun kanker, 12 door andere oorzaken, en 7 stierven door een onbekende oorzaak. Onder zijn kankerpatiënten met uitzaaiingen overleden 32 van 108 aan hun ziekte, terwijl 6 stierven door andere oorzaken, en 9 stierven door een onbekende oorzaak. Van zijn 61 patiënten die in 1991 nog leefden, hadden er 30 een follow-up gehad van tussen de 2 en 4 jaar, terwijl 31 gedurende 5 tot 18 jaar gevolgd werden. Binzel’s resultaten zijn indrukwekkend. Sommige van de patiënten die in zijn boek besproken staan, waren 15-18 jaar na de eerste Laetrile behandeling nog in leven (en gezond!). Binzel merkt ook op dat geen van de kankerdiagnoses door hem zelf zijn gemaakt (een kleine dorp, huisarts) – Alle patiënten hadden diagnoses van andere artsen. Velen hadden al geleden onder de verwoestingen van de standaard (chirurgie / bestraling / chemotherapie) oncologische behandelingen voordat ze waren opgegeven als hopeloze gevallen door de orthodoxe artsen.

Een andere arts die opzienbarende resultaten heeft bereikt is Dr. John A. Richardson. Hij heeft zijn bevindingen beschreven in zijn boek Laetrile Case Histories.
James South MA heeft artikel geschreven over de werking van laetrile en de vermeende bijwerkingen: Laetrile – The Answer To Cancer? .

Dr. H. Rosenberg geeft een kort en krachtig overzicht van de geschiedenis van amygdaline. Voor een uitgebreid overzicht , zie ook de video A World without Cancer van Edward Griffin: wmv / Google-video of lees het boek World without Cancer voor een zeer uitgebreid overzicht over Laetrile en de aversie er tegen van de medische wereld in zogenaamd beschaafde landen als de VS.

Een voorbeeld daarvan is de tegenwerking van een van de befaamdste kankeronderzoekers van de 20ste eeuw: Dr. Kanematsu Sugiura (VS). In 1972 werd hij door Sloan-Kettering gevraagd om Laetrile te testen. Zijn onderzoek met Laetrile bij muizen was positief, maar die waren Sloan-Kettering onwelgevallig en mochten niet naar buiten komen. Op een persconferentie op 15 junii 1977 zeiden een aantal onderzoekers dat Laetrile niet preventief werkte, niet tumor-remmend en ook niet tegen anti-uitzaaiingen. Maar opeens vroeg een verslaggever aan Dr. Sugiura naar zijn mening. Hij antwoorde toen: Het meest interessante onderdeel betreft uitzaaiingen. Secundaire groei van kanker naar een andere locatie. Wanneer deze borstkliertumor groeit tot ongeveer twee centimeter in diameter of meer, dan ontwikkelt ongeveer 80% longmetastasen. Maar met de behandeling met laetrile / amygdaline, wordt dat gereduceert om ongeveer 20%.

Be Sociable, Share!

Dit bericht is geplaatst in algemeen met de tags . Bookmark de permalink.